صهیونیست­‌ها بیش از یک قرن و نیم پیش برای ایجاد اتحاد بین یهودیان سراسر دنیا حرکت خود را آغاز کردند، آن‌ها در ابتدا شعار وطن یهودی در آرژانتین یا یکی از کشورهای آفریقایی (بیشتر اوگاندا مطرح بود) سردادند ولی بعدها این شعار برای همراهی و هماهنگ‌­تر کردن یهودیان سراسر دنیا (با دادن بار اعتقادی) متوجه فلسطین به عنوان سرزمین موعود یهود شلذا وضعیت و مراحل اشغال این سرزمین مقدس به چهار مرحله تقسیم می­شود:‌

۱- پیش از اشغال انگلیسی­ها

تعداد یهودیان [در فلسطین] از ۵۶ هزار نفر [یعنی معادل] ۸درصد در مقابل ۶۴۴ هزار فلسطینی، [معادل] ۹۲ درصد تجاوز نمی‌کرد و میزان اراضی آنان هم به ۲درصد می‌­رسید.

نخستین موج مهاجرت یهودیان در سال ۱۸۸۲میلادی (۱۲۶۱هجری شمسی) آغاز شد و تعداد مهاجران تا ۱۹۰۳ میلادی (۱۲۷۲هجری شمسی) به حدود ۲۰ هزار نفر رسید. [در جنگ جهانی اول دولت عثمانی شکست خورده و کشور عثمانی تجزیه شده و بین قدرت‌های بزرگ آن دوران، فرانسه و انگلیس تقسیم می‌شود] پس از اشغال فلسطین توسط انگلیس، در آوریل ۱۹۱۷میلادی (۱۲۸۶ هجری شمسی) بالفور ( وزیر امور خارجه انگلیس) وعده ایجاد میهن ملی یهود را در فلسطین به یهودیان وعده داد.

۲- صدور قطعنامه سازمان ملل

صدور قطعنامه سازمان ملل متحد در ۲۹/۱۱/۱۹۴۷ در مورد تقسیم فلسطین به دو کشور فلسطینی و یهودی و تجزیه ۵۴ درصد از سرزمین فلسطین. ۵۴ درصد به صهیونیست‌ها تعلق گرفت و مابقی به فلسطینیان.

۳- از جنگ ۱۹۴۸ تا جنگ ۱۹۶۷

صهیونیست‌­ها در روز ۱۵/۵/۱۹۴۸، ساعاتی پس از اعلام پایان قیومیت انگلیس، برپایی دولت خود را اعلام کردند و جنگ بین باندهای تروریستی صهیونیستی و فلسطینیان آغاز شد، ارتش‌­های عربی به حمایت از ملت فلسطین وارد نبرد با صهیونیست­‌ها شدند ولی چون آمادگی برای این جنگ نداشتند، شکست خوردند، البته وابستگی این ارتش‌ها به ویژه فرماندهان آن‌ها به استعمار انگلیس نیز در ناکارآمدی آنان بسیار مؤثر بود.

پس از اعلام موجودیت رژیم اشغالگر قدس و توسط بن گوریون، اولین جنگی که این رژیم علیه فلسطین و کشورهای عربی منطقه به راه انداخت به جنگ ۱۹۴۸ معروف است. در طی این جنگ صهیونیست‌ها ۷۸ درصد کل خاک فلسطین را به اشغال خود در آوردند. در اثر این جنگ، نخستین مرحله آوارگی بزرگ مسلمانان فلسطین به وقوع پیوست. طی آن حدود یک میلیون فلسطینی از مجموع یک میلیون و نهصد هزار فلسطینی در آن زمان آواره شدند. حدود دویست هزار تن از مسلمانان فلسطین به نوار غزه مهاجرت کردند و چهار صد و نود و شش هزار تن به اردن، صد هزار تن به لبنان، هشتاد و پنج هزار تن به سوریه و بیست هزار تن به مصر و عراق کوچ کردند، در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۰ کنست رژیم صهیونیستی قوانینی را مبنی بر مصادره اراضی فلسطینی‌ها به تصویب رساند.

هنگام شروع جنگ ۱۹۴۸ تعداد فلسطینیان به ۲/۰۵۶/۰۰۰ تن در مقابل ۶۵۰/۰۰۰ یهودی می‌­رسید. بخش اعظم افزایش جمعیت یهودی در اثر مهاجرت‌های مورد حمایت نیروهای اشغال‌گر انگلیسی بوده‌‌ است. یهودیان که تنها ۵/۶۶درصد از اراضی فلسطین را در اختیار داشتند، در طول دوره قیومیت انگلیس، ‌بر ۱۱ درصد از سرزمین و از جمله ۱۹۱ روستا و ۷ شهر با زور مستولی شدند. سرانجام با اشغال تقریباً سه چهارم خاک فلسطین در جنگ ۱۹۴۸، نیمی از فلسطینیان از سرزمین و خانه و کاشانه خود رانده شدند و به صورت آوارگان در اردوگاه‌­ها به حیات خود ادامه دادند.

۴- پس از جنگ ۱۹۶۷م (۱۳۴۶ش) اعراب و اسرائیل معروف به جنگ شش روزه

صهیونیست‌­ها در جنگ ژوئن ۱۹۶۷ باقی‌مانده فلسطین را همراه با شبه جزیره سینای مصر و ارتفاعات جولان سوریه به اشغال خود درآوردند. مجموع سرزمین­‌های عربی زیر سلطه صهیونیست‌ها به ۸۹۳۵۹ کیلومتر مربع یعنی چهار برابر زمین‌های اشغال شده پیش از جنگ ۱۹۶۷ رسید. پیش از جنگ، فلسطینی‌­ها ۷۰درصد از جمعیت را در مقابل ۳۰درصد یهودیان – که این درصد در اثر مهاجرت یهودیان از سراسر دنیا بود – تشکیل می‌­دادند. در طول این جنگ بیش از ۴۱۰ هزار فلسطینی آواره شدند. اسکان صهیونیست‌ها در کرانه باختری و نوار غزه با احداث نخستین شهرک به نام کفر عتصیون در کرانه باختری در ۲۵/۱۱/۶۷ آغاز شد و تنها در سال اول اشغال، ۱۴ شهرک احداث و ۱۲۲۷۰ مهاجر یهودی در آن­ها اسکان یافتند.

۵- آخرین جنگ اعراب و اسرائیل و آغاز روند سازش

انور سادات، رئیس ­جمهور مصر اولین دولت مرد عربی بود که پس از جنگ ۱۹۷۳ (۱۳۵۲هـ .ش) اعراب و اسرائیل معروف به جنگ رمضان، با اسرائیل سازش کرد و آن­ را به رسمیت شناخت و با عقد قرارداد سازش (کمپ دیوید) با این رژیم، موجبات یاس و ناامیدی امت عربی را در مبارزه با اسرائیل و آزادسازی فلسطین فراهم کرد. حضرت امام (ره) بارها این حرکت خائنانه به آرمان فلسطین و امت اسلامی را تقبیح کردند. ایشان در موضع خود نسبت به صلح انورسادات فرمودند: «من جداً اقدامات انورسادات (توافقات کمپ دیوید) را محکوم می‌کنم، سادات با قبول صلح با اسرائیل وابستگی خود را به دولت استعمارگر آمریکا را آشکارتر نمود و ملت مصر باید دست این خیانت‌کار را از کشور خود قطع کند و ننگ سرسپردگی به آمریکا و صهیونیسم را از ملت بزداید.

حال با بیان این تاریخچه که یهودیان با توطئه، با مهاجرت و غصب از یک سو، و با آواره کردن ملت فلسطین از سوی دیگر، و با نقشه‌های مکارانه و استعماری انگلستان و آمریکا، بر مسلمانان فلسطین ستم روا داشته شده است، عقل سلیم و وجدان بیدار چه حکمی می‌کند آیا جای تردیدی باقی می‌ماند که اسراییل غاصب است،‌ خرد سالم به حقانیت کدام طرف درگیر حکم می‌کند؟
شکی نیست که سرزمین فلسطین متعلق به مردم فلسطین است، حال از هر نژاد و پیرو هر دینی باشند، آنانی که از اروپا، آمریکا، روسیه، افریقا و جاهای دیگر به آن جا رفتند و اموال و سرزمین‌های مردم را غصب کرده‌اند، مشروعیت ندارند.
بنابراین، دولت صهیونیستی یک دولت غاصب، اشغالگر و حاصل توطئه غربی‌ها، به ویژه انگلستان و ایالات متحده آمریکا است که از آغاز با تهدید و ترور پایه‌ریزی شده است و ملت مظلوم فلسطین از همه نا امید شده‌اند. هیچ امکاناتی نیز در اختیار ندارند، دولت غاصب هر روز جوانان فلسطین را به شهادت می‌رساند، خانه‌هایشان را بر سرشان خراب می‌کند، با هواپیمای جنگی به مردم حمله می‌کند، و این‌ها ناچار شده‌اند با حرکت‎های شهادت طلبانه و با فدا کردن جان خویش، فریاد مظلومان فلسطین را به گوش جهانیان برسانند.
امّا مسلمانان به حکم سخن پیامبر که فرمود: هر که شب را به صبح آورد و همتی در امور مسلمانان نداشته باشد، او مسلمان نیست، وظیفه دارند، به قدر توان از مبارزات فلسطین حمایت کنند. حتی اگر مسلمان هم نبودند،‌ از لحاظ انسانی و به جهت عدالت خواهی که در وجود هر انسان آزاد مرد و مسلمان است، باید از آن‌ها حمایت کرد.

این جاست که باید گفت انسان‌ها موظف‌اند تا از بزرگ‌ترین معلم خود یعنی تاریخ درس عبرت گرفته و همان‌گونه که قرآن کریم نیز سفارش نموده با تحقیق در عبرت اقوام و ملت‌های مختلف از تکرار اشتباهات تاریخی آنان دوری نموده و از تجربه‌های کسب شده در راستای سعادت و آزادی خود بهره ببرند.