یادداشت : باقر خلیلی *مدیرمسئول نشریه دعوت
خطه ی سرسبز وزرخیز آذربایجان ،بی صبرانه چشم انتظار اقدامات اورژانسی تیم پزشکی دولت تدبیر و امید روحانی برای نجات بیمار در حال موتی است که آب ملیح چشمان آبی رنگ اش حکم آب حیات برای مردم کوچه پس کوچه های خاکی اش دارد.
بیماری که هشت سال در زیر تیغ جراحی طبیبان آزمون و خطا درد و رنج های فراوانی کشید و رگ های خونین اش خشک و چشمانش نابینا شد و دچار مرگ مغزی گردید و از نای افتاد و کسی به دادش نرسید.
مریضی که عوارض بسیار خطرناک بیماری اش،نابودی چشمه های زلال و سرسبزی دیار و حیات آذربایجان است و صد البته ریزگردهای خشمناکش نور از دیده طبیبانی خواهد ربود که مریض بدحال خود را در انزوای دردناکی در آذربایجان غریب نگه داشته اند.
آری ،ایست زمان در قلب آذربایجان پایانی ندارد یکی می آید وباران رحمت طلب می کند یارانش او را مستجاب الدعوه می خوانند و آن دیگری غزل عاشقانه ی”ای من به فدای چشمان اشکبار شما “می خواند و اعوانش به استقبال اش می روند و شعر دگر می سرایند.
و در این هیاهوی هیچ و پوچ ،چاره ای نیست، باید بسان اسکیموها در قطب شمال،کلیه ای از نمک های اسیدی بلورین در جزایر چی چست ساخت که شاید “محمود مستجاب الدعوه” در معیت مشایی و روحانی با چهره عرفانی گرد هم آیند و هر یک به فراخور حال ،ورد ،دعا و غزل خوانند شاید مریض بدحال ما نیز با شنیدن “بوی جوی مولیان”به یاد خاطرات کسانی که به نحوی طرحی برای نجات اش دادند و سر و صدائی به راه انداختند و به مقصود دل رسیدند با امواج خسته از کوله بار نمک به رقص و سماع در آید و دمی در جوار دعاخواهان ،ورد گویان و غزل خوانان خوش باشد تا شاید طبیعت بخواهد او شفا یابد و زنده بماند ودوباره …