چرا جمهوری اذربایجان برای آزادی خاک خود و برگرداندن آورگان دست روی دست گذاشته و اقدامی انجام نمی دهد
چرا ارمنستان با وجود محکومیت در پارلمان اروپا و شورای امنیت سازمان ملل بر ادامه اشغال خاک جمهوری اذربایجان پافشاری می کند ؟

آذربایجان از لحاظ  قدرت نظامی در حال حاضر قدرتمندتر از ارمنستان می باشد و بودجه نظامی این کشور چند برابر از بودجه نظامی ارمنستان بیشتر است ولی چرا رهبران کشور قدرتمند منطقه قفقاز اقدامی برای باز پس گیری خاک خود نمی کنند؟

آیا رهبران جمهوری اذربایجان از اشغال خاک خود سودی می برند که بیست سال است که در مقابل جنایات و اشغالگری ارمنستان سکوت کرده یا اقداماتشان در حد حرف باقی مانده است ؟

با حمایت چه کشورهایی از ارمنستان ، رهبران این کشور اشغالگر بر ادامه اشغال خاک جمهوری اذربایجان پافشاری میکنند ؟
به چه دلایلی و با حمایت چه کشورهایی ، رهبران کشور فقر زده و عقب مانده ارمنستان ، کشور ثروتمند و قدرتمند جمهوری اذربایجان را به اشغال خاک بیشتر تهدید می کنند ؟

چرا برخی  کشورهای مسلمان نسبت به اشغال غزه اذربایجان یعنی قره باغ سکوت کرده اند و با کشوری که حتی به مساجد قره باغ نیر رحم نکرده اند ، رابطه گرم و صمیمی دارند ؟
 
در خواب زمستانی مسلمانان خصوصا مردم و مسئولان جمهوری آذربایجان و سایر ملت تورک  20  سال از اشغال قسمتی از خاک سرزمین ابا اجدای ترکان مسلمان اذربایجان توسط نیروهای اشغال گر ارمنستان گذشت. ارمنستانی که تنها با حمایت های نظامی و مالی برخی کشورهای  ضد اذربایجانی و ضد تورک از جمله روسیه به اشغال "زنگیلان" مبادرت ورزید.

در 29 اکتبر سال 1993 (برابر با 7 آبان 1372)  نیروهای ارتش ارمنستان با پشتیبانی نیروهای زرهی روسیه موفق به اشغال منطقه "زنگیلان" شدند. در این منطقه که از نظر باستانشناسی دارای اهمیت فراوانی می باشد در چندین غار و نیز دامنه کوه ها آثار و نقاشی هایی از انسان های نخستین برجای مانده است. حملات ارامنه به منطقه "زنگیلان" از نخستین روزهای سال 1992 آغاز شد و روستاهای "گون قشلاق"، "دره لی"، "قازانچی" و "وجینه لی" زیر آتش سنگین توپ خانه ارامنه قرار گرفت و این پروسه تا آخرین روزهای اکتبر سال 93 منجر به اشغال کامل "زنگیلان" گشت. منطقه "زنگیلان" قبل از اشغال با 707 کیلومتر مربع وسعت دارای 35 هزار جمعیت، یک شهر و 83 روستا و 19دبستان ابتدایی، 15 مدرسه متوسطه، مدارس حرفه ای و موسیقی، 35 کتابخانه، 23 باشگاه و 22 سینما بود که بعد از جنگ همه آنها توسط ارامنه نابود شدند. در جریان یورش وحشیانه ارامنه به زنگیلان صدها تن از هموطنانمان شهید شدند؛ ارامنه با وحشیت تمام اقدام به آتش زدن تمام باغات و مزارع نموده و حتی به حیات گیاهی و جانوری منطقه نیز رحم ننمودند.

ارامنه پس از اشغال این منطقه نام باستانی "زنگیلان" را به نام جعلی "کووساکان" تغییر داده و هزاران ارمنی را به این منطقه کوچاندند.

رئیس کمیته امور خارجه جمهوری آذربایجان در سخنرانی اخیر خود در رابطه با اشغال "زنگیلان" خطاب به پناهندگان و آوارگان گفت که از اسکان ارامنه در منطقه زنگلان بسیار متاسفیم و هیچ تصمیمی در سازمان های بین المللی در حال اجرا نیست.
علی حسن اف  افزود: "باید به دولت و  رئیس جمهور و مردم آذربایجان تکیه کنیم و به جز اینها ما پشتوانه ای نداریم. 
وی ادامه داد: پیشنهاد می کنم کشورهای گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا در خصوص اشغال زنگلان  اقداماتی انجام دهند. در یادداشتی که دیروز از سوی سفارتخانه هایمان به وزارت امور خارجه این کشور ارائه شده، حقایقی در رابطه با اشغال سرزمینهای ما منعکس شده است."
وی تصریح کرد: "امروز  نمایندگان مجلس در این کشورها، دیپلمات ها و مقامات دیگر به فعالیت در سفارتخانه های جموری آذربایجان دعوت می شوند. حال باید آماده آزاد کردن زمین های اشغالی خود باشیم."

اخیرا نیز پارلمان اروپا برای نخستین بار طی قطعنامه ای الزام آور بر خروج نیروهای ارامنه از اراضی آذربایجان تاکید کرده بود.

در این بیانیه چنین قید شده است: "مناقشه قره باغ  بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان بایستی بر اساس چهار قطع نامه مصوب 1993 در شورای امنیت سازمان ملل متحد و با همکاری رئیس گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا به شکلی عادلانه و با خروج نیروهای اشغالگر از خاک جمهوری آذربایجان حل و فصل شود."  اما مقامات ارمنی به این قطعنامه نیز همچون 4 قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل وقعی ننهاده و به واکنش منفی نسبت به آن پرداخته اند.